Afscheid van een icoon

De redactie zag eerder deze maand een opmerkelijk bericht voorbijkomen: ‘Zaalkeeper sluit carrière af na bijna 1000 wedstrijden’. Het bleek een lid te zijn van FC RDC, de 51 jarige Erik van Luttikhuizen hangt zijn schoenen aan de wilgen…

De redactie mocht op de koffie aan Het Laar op Borgele. Gastvrij werden we ontvangen door de goedlachse Erik. Met zijn olijke gezicht schenkt hij koffie in en start bescheiden. “Ooit ben ik gestart bij de ‘PTT’, een zaalteam vanuit de personeelsvereniging van het huidige post.nl, destijds zaten ze vrij krap in de bezetting. Ik was toen net een jaar keeper op het veld bij RODA.

Vanaf het begin bleek dit een gouden greep, verteld Erik: “Mijn reflex was mijn sterkste punt en ook de coaching van achteruit”. Zijn huidige teamgenoten onderstrepen dat: “Erik kan de moeilijkste ballen plots keren en is ijzersterk in de 1 op 1 situatie”. Ze vervolgen: “Tevens de coaching van achteruit, altijd rustig en sociaal maar soms ook fel, want fanatiek is Erik wel”.

De doelman beaamt het: “Ik wil altijd winnen en verwacht dat eigenlijk ook van anderen, verliezen is prima, maar dan moeten we er wel alles aan gedaan hebben om het te voorkomen”. Zijn vrouw Inge grinnikt en fluistert ons in: “Erik is best chagrijnig na een verliespartij, dat laat hij bij het team niet blijken maar thuis merken we dat wel”. Na wat omzwervingen speelt Erik al snel voor de CJV-‘ers: “Die speelden hun thuisduels toen op dinsdagavond, heerlijk want ik werkte altijd de vrijdagkoopavond destijds in de winkel”.

Bij de CJV-‘ers speelt Erik regelmatig mee in het eerste: Leuk om mee te maken dat hoge niveau, maar ook het kende ook zijn keerzijdes: “Op maandag om 22:00 uur spelen in Amersfoort is toch wel lastig. Daarnaast was het net schaken, schuif, schuif, boem en doelpunt”. Met zijn ‘eigen’ team is Erik, naast keeper, ook altijd leider geweest, maar wel enkele klasses lager: “Het werden echte vriendenteams met jongens die vele jaren achtereen het team trouw bleven”.

“Uiteindelijk bleef ik enkele jaren terug als enige van het team over, niet eenvoudig dus ik overwoog om ook te stoppen”. Echter toen kwam zoonlief om de hoek. De toen 18-jarige Phil sprong bij, in de laatste wedstrijden van het seizoen, en het beviel beiden goed: “Een ultieme droom natuurlijk om samen met onze zoon in één team te spelen”. Dus papa ging nog even door, drie seizoenen om precies te zijn.

Maar toch komt nu het besluit om te stoppen op ons verrassend over, want Erik komt enorm levenslustig over: “Dat is misschien ook wel mijn valkuil, ik vind veel dingen leuk, wil graag anderen tot dienst zijn en kan moeilijk ‘nee’ zeggen”. In de zoektocht naar versterkingen stuitte Erik op een drietal vrienden die graag wilden aansluiten bij ‘zijn’ team in de derde klasse. Maar er was wel een ‘dingetje’; eén van die jongens is keeper: “Nou dat is dan geregeld”. Vrij eenvoudig staat Erik zijn plek af: “De jeugd heeft de toekomst en ik voelde het afgelopen seizoen toch al wel dat ik bezig was met ‘mijn verlenging’.

“Sommige ballen gingen er in die ik normaal wel zou pakken, ben wat aangekomen, wat minder soepel, dus de beslissing was vrij eenvoudig voor mij”. Met een scheef oog kijken we naar zijn vrouw Inge: “Het doet hem echt wel wat hoor, maar het getuigt dan ook weer van karakter en wijsheid dat hij uiteindelijk stopt”.
Hoe zit dat dan met 988 wedstrijden?
“Ik ben wel een pietje precies, houd al mijn wedstrijden bij, dus bijna 1000 keer nu onder de lat gestaan”.

Naast zijn eigen teams was Erik ook veelvuldig gastspeler bij diverse andere teams van De CJV-‘ers en het huidige FC RDC. “Dat maakt de bijna 1000 duels al vrij snel vol, allemaal wedstrijden met een eigen verhaal”. Zo speelde hij wedstrijden om de bovenste plekken, ver in de beker, maar nimmer om een kampioenschap: “Vaak werden we vierde in de poule, prachtige seizoenen waren dat”. Zijn afscheidsseizoen was een lastige: “Ik was niet topfit meer, doet voel je, dat merk je…”De drang om verjonging door te voeren kreeg gestalte met de gebroeders Brouwer: “Prachtige sportmensen, heerlijke persoonlijkheden met een vriend die een begenadigd keeper blijkt te zijn”.

Erik kijkt een beetje weemoedig maar geniet stiekem ook een beetje: “Ik denk dat ik die 1000 nog wel ga halen als de nieuwe keeper een keertje niet kan, maar ik word eigenlijk de leider van het nieuwe team”. Loslaten kan hij het duidelijk nog niet, dat beseffen we wel. Het is een voetbaldier, een clubmens pur sang… Bij FC RDC wordt Erik ook leider van het eerste, mogen we bekend maken van hem.

Het seizoen is ten einde, Erik was leider van het tweede van FC RDC (veld) dat kampioen werd. Vanuit de spelersgroep van dat tweede begrijpen we dat juist Erik de verbindende factor was. “Ook uitjes in de kroeg op donderdagavond, daar was Erik ook wel eens bij”. Erik verbindt mensen: “Achter de schermen regelt Erik alles, zorgt dat de spelers kunnen voetballen en de details geregeld zijn”, aldus trainer Soof Uk.

Een clubman is Erik, jarenlang actief bij Diepenveen, maar sinds zijn zoon op zaterdag bij FC RDC voetbalt is deze club een vrijwilliger rijker. En juist in het jaar van ‘De Vrijwilliger’ komt ‘een Erik’ voorbij die bevlogen als hij is, de club naar een hoger niveau tilt. Hij mag dan zijn keepershandschoenen aan de wilgen hangen, de club zal hij altijd trouw blijven door actief te blijven op de ‘achtergrond’. Zoals een ideale vrijwilliger betaamd…
Geschreven door een ander vrijwilliger die graag (uit respect) anoniem blijft… 😉


Foto toont de afscheidswedstrijd (laatste competitiewedstrijd van Erik) uit in Apeldoorn.
Ugur Yilldrim, oud Go Ahead Eagles speler, oud international en oud wereldkampioen vrije trappen:
“Erik was lastig te kloppen, maar ik mocht de laatste, de winnende maken tegen hem…”