JO17-2 nipt onderuit

Zaterdag 1 februari speelden wij een uitwedstrijd tegen Colmschate ’33 JO17-3. Twee weken geleden troffen wij elkaar ook al in een oefenwedstrijd, waarin wij met een ruime 5-1 overwinning van het veld stapten.

Vandaag verliep het anders. De eerste helft van ons was vandaag niet best. Er werd slordig en zelfs onrustig gevoetbald. Waar we zowel vóór als ná de winterstop regelmatig de bal goed rond lieten gaan, scherp waren op het veld, was daarvan in de eerste helft helemaal geen sprake.

Toch voetbalde JO17-2 drie hele grote kansen bij elkaar. Een bal verdween in het zijnet, een andere bal werd door de keeper wonderlijk tot corner verwerkt. Bij de derde kans van ons werd de keeper netjes omspeeld, maar de bal werd jammerlijk door een verdediger van de lijn gehaald. Het noodlot sloeg opeens toe, toen onze keeper twee ballen verkeerd beoordeelde, wat genadeloos werd afgestraft door Colmschate, 2-0. Dit tegen alle verhouding in, echter RDC liet wederom zien dat een achterstand of tegenslag ons niet zomaar van slag brengt.

De mouwen werden opgestroopt, in een hoger tempo werd de tegenstander nu teruggedrongen. Na een mooie aanval over rechts, schoot Giel de wonderschone en verdiende aansluitingstreffer binnen, 2-1. Uit alle macht persten we er voor rust nog alles uit om de gelijkmaker op het scorebord te krijgen. De gelijkmaker viel echter niet, integendeel, Colmschate kwam via een counter onder de druk uit. De aanval leek nog te stranden met voldoende verdedigers achterin. Toch was het de kleinste speler van Colmschate die de bal ongehinderd en veel te makkelijk kon binnenkoppen, 3-1.

In de rust bleef Tygo achter met een blessure. Er werden wat omzettingen in het team gedaan. Spelers werden opgepept en aangesproken om de tweede helft álles te geven met elkaar om zo de uitslag te doen kantelen. Alles is en was immers mogelijk in deze wedstrijd op een zwaar en modderig veld. Er werd als vanouds gestreden, mooi was het niet, wel aandoenlijk om te zien hoe iedereen alles gaf voor een beter resultaat.

We raakten de paal buiten bereik van de keeper, we raakten de onderkant lat van de kruising. Een bal ging rakelings naast het verlaten doel. Pech, pech en nog eens pech. JO17-2 biedt spektakel, of we goed spelen of niet, het is wél een team. Na een verre ingooi van Colin werd de bal goed doorgespeeld door Giel in de voeten van Edward. Hij kapte vanaf links naar binnen en schoot de bal hard in de verre hoek, 3-2.

Een extra aanvaller werd ingezet om zo de gelijkmaker (of meer) te forceren. Colmschate kon niet meer, het liep achteruit en het wachten was op meer doelpunten. Een bal werd net rakelings langs de paal gegleden. Ook werd een bal, wel of niet achter de lijn? niet gehonoreerd tot een doelpunt. De scheidsrechter floot, zes minuten te vroeg op het eindsignaal. Bedroefde gezichten bij de spelers, een opmerking richting de leidsman was echter aan dovemansoren gericht.

De teleurgestelde spelers konden echter mét opgeheven hoofd van het veld stappen. We hebben danwel onnodig en onverdiend verloren, dit is óók voetbal. Niet altijd wint de betere ploeg. Iedereen heeft met inzet, passie en strijd alles gegeven, daarvoor een groot compliment aan de gehele ploeg.
Volgende week spelen wij een thuiswedstrijd tegen Twello. Deze ploeg werd in de eerste competitiehelft met vlag en wimpel kampioen. Ze zijn echter toch in onze poule ingedeeld, er wacht ons een zware maar wél mooie uitdaging. Niets is onmogelijk. We gaan het volgende week allemaal zien en meemaken op Sportcomplex Borgele.

Chris Broersma
Trainer-coach JO17-2